Labore et Stress: Physiologia, Psychologia et Pathologia Socialis Interactio laboris et stress est una ex maximis problematibus medicinæ laboris, psychologiæ organisatoricæ et sociologiæ hodiernæ. Stressus laboratorius (stressus laboratorius) oritur ex disbalance inter exigentias impositas operario et resourcis habentibus ad satisfactionem eorum, cum conditione magnitudinis consequentiarum frustrationis magnae. Basi Physiologica: ab "fugere vel pugnare" ad inflammationem chronica Reactio stressus originaliter — mechanismus adaptativus. Ad perceptionem periculi (ad tempus finitum, conflictus, supercarga), hypothalamus initiat axem hypothalamo-hypophyseo-adrenali (HPA-axis). Suprarenales eliberant corticosterolum et adrenalinum, quod consequit: Accelerationem pulsationis cordis et augmentum tensionis. Mobilizationem glucosae in sanguine. Perdistributionem sanguinis ad musculos et cerebrum. Suppressionem "inutiles" functionum (digestio, immunitas, reproducessio). Problema oritur, cum stressus acutus fit chronicus. Continuus altus levelus corticosteroli consequit: Riscula cardiometabolica: hypertonia, atherosclerosis, insulinoresistentia, obesitas. Disruptiones immunium: inflammationem chronica (augmentum levelus C-reactivum albuminis), decrementum immunitatis cellularis, exacerbationem affectionum autoimmunium. Processus neurodegenerativos: corticosterol toxicus est pro hippocampu — regione cerebri responsabili pro memoria et regulatione axi HPA. Hic creatur vicum vitiosum: laesionem hippocampi debilitat capaciam excludendi responsum stressus. Notitia curiosa: Studium Whitehall II (pro Britannicis functionariis publicis) ostendit, quod in collaboribus cum parvum potestate super labore (altas exigentias + parvum autonomiam) riskus developmenti morbi ischematici cordis erat in 2-4 vice altior, quam in collaboribus cum magna potestate, independentemente a renum et vitiis vitae. Modela Psychologica et Fontes Organizatorici Stressus Model "Exigentias – Control – Support" (R ... Read more