Receptio calendarii orientalis et Anni Novi Sinici in Europa: ab exotismo ad hybridizationem glammaturam Introducere: inter hermeticam et mainstreem Receptio (receptio) calendarii luni-solari orientalis, praesertim Sinici, et festum Primaverae (Annum Novum Sinicum, Chunqizé) in cultura Europaeanae est processus complexus et multilapis. Evoluit ab exotizatione superficiali in aetate primitivae contactationis, per marginalizationem in aetate colonialis, ad hybridizationem recentem, ubi elementa traditionis adaptantur in contextu capitalismi globalis, multiculturalismi et culturae popularis. Analyticus scientificus huius receptioe postulatur approachum interdisciplinarem, comprehensum historicam contactationem culturalis, sociologiam, semioticam et studia globalizationis. Phases historicae receptioe Contactationes primitivae (saecula XVI-XVIII): Curiositas scientifica et interpretatio missionaria. Prima descriptio systematica calendarii et rituum annui a missionariis Europaeis Iesuiticis (Matteo Ricci, Martino Martini) effusa, qui in systemate astronomico complexo demonstratio evolutionis civilis Sinicae viderunt. Sed festum interpretatur per prisma Christianismi, saepe cum damnatione "idololatriarum" et "superstitiarum" praxum (cultus proavorum, spiritibus). Calendarius receptus est ut mirabilia, sed accurata systema computi. Aetate orientalismus et colonialis (saeculum XIX – media saeculum XX): Exotizatione et folklorizatione. In conscientia publico Europaeanae Annum Novum Sinicum factus est pars imaginis "mysteriosi et immutabilis Orientis". Pictus est in memorabilibus viatorum, in gravibus, et in photographiis primitivis ut spectaculum laudabile, tumultuosum, sed in fundis alienum. Componentia astrologica calendarii (duodecim animalibus patronis) marginalizatur, recepta ut superstitione primitiva, in contrastu cum calendario Gregoriano "rationali". Aetate postcoloniali et multiculturalismo (pars media saeculi XX – initium saeculi XXI): Institutionalisatio et commer ... Read more