Ethica laboris et Christianitas: ab vetusta testamenti precepto ad protestanticum vocatio Christianum intellectum laboris periclitatum evolutionem passum, in qua plurima paradigmata claves detecta sunt: ab antique representatione laboris ut maledicto ad intellectum eius ut vocatio divina, asceticum pugnare et, in fine, servitium proximi. Haec ethica non est monolitica et variatur secundum confessionem traditionem et historicum contextum. Scripturae sacrae fundamenta: paradoxus laboris ut poena et co-creatio Germina Christianae laboris ethicae in traditione vetusta testamenti inposita sunt. Laborem post lapsum peccati. In Littera Genesis (3:17-19) labor apparuit ut gravi onere, maledicto terrae: «in sudore faciei tui comedes panem». hic labor non est bonum, sed signum amissae paradisiacae harmoniae inter hominem et naturam. Laborem ut participationem in consilio Creatoris. Tamen iam in Vetus Testamentum, specialiter in libro Proverbiorum, labor laudatur ut fons sapientiae, bonae fortunae et virtutis, opponitur leniti ('ita cum musco, lenis...' Proverbiorum 6:6). Labor artificis et scriptoris laudatur (Sirach 38:24-34). Homo colens terram continuat opus Creatoris, ordinans chaos. Hic dualitas — labor ut onus et ut dignitas — transiit in Christianitatem. Apostolus Paulus in suis epistolis (2 Thess. 3:10: 'qui non laborat, non comedet') affirmat labor ut officium moralis et medium independentiae, ut 'non sit onus' communitati. Monachus labor: ora et labora ut ascetica et therapeia Revolutionem in relatione ad laborum operavit monachus orientalis et occidentalis. Si in mundo antique laboris corporalis (negotium) putatur esse pignus servorum et opponitur otio (otium) ut spatium philosophiae, monachi viduerunt in labore spiritualem valorem. Pachomius Magnus (saeculo IV) introductus est laboris manuarius ut partem necessariam diurni ordinis cinovitii (monasterii coenobitii). Basilius Magnus considerabat labor ut medium pugnare cum otio — 'mater omnium vitiorum'. Benedictus ... Read more