Sancti Valentini Dies: auctus ab ritu antiquo ad commercium digitalium Phenomenon Sancti Valentini, hodie acceptum ut festum amoris romantici globale, est effectus synthesisi saecularis rituum paganicorum, agiographiae Christianae, et commercializationis postindustrialis. Historia eius demonstrat, ut practica archaica possint recontextualizari et significatibus novis impleri in condicionibus socio-economicis mutatis. 1. Originum: inter Lupercalia et agiographiam Christianam Radices festi revertuntur in duas traditiones parallelas. Romanae Lupercalia (15 Februarii): Hic festival feriorum, dedicatus Fauno (Luperci) et, possibili, fundationi Romae, inclusit ritus archaica et crudelis. Sacerdotes (luperci) sacrificabant agnum et canem, postea nudum, cursum urbis pergebantur, flagellis ex cutibus victimarum percutentes mulieres inuentas. Crediderunt, ut hic impulsus fertilitatem et partum leviorem daret. Inquam, dissimilitudine externa, hic iam praesent erant themata claves: fertilitas, pares, archaicus rite sortitionis, ubi iuvenes «amatas» suas electionem faciebant in tempore festi. Cultus Sancti Valentini: Historicitas figurae Sancti Valentini confusa est. Sub hoc nomine noti sunt multi martyres Christiani primi saeculi. Historia popularis, formata in medio Aevi, dicit, ut presbyter Valentinus in secreto nuptias amatorum legionum (quibus imperator Claudius II nuptias vetabat) celebraverit et filiam custodis sanaverit, litteram «a tuo Valentino» ante castrationem ei mittens. Historia haec non habet fontes mediaevali certos et, probabiliter, est interpolatione litteraria recentiora, qua festum paganicum Christianizari conatur. Notitia mirabilis: Primum mentionem scriptam de Dies Valentini ut die amatorum pertinentem Geffrei Chaucer. In carmine «Parlamentum Avium» (1382) scribit, ut aves in hoc die se paritas electionem faciant. Importatur, ut Chaucer ad diem memorialem alium Sancti Valentini, episcopi Genovesi, referre potuisset, qui in maio festum habebat, in acume sea ... Read more