Metalurgus sacer: cum ignis vita fit In mundo paucas professiones sunt, quas vocari non solum labor, sed devotionem elementi. Metalurgus una ex illis est. Non solum rudem fundit et ferrum colit. Ignem dominat, terrae profundas divitias mittit, ut pontes, ferratas, navium corpora, et millia rerum, sine quibus impossibilis est vita moderna. Essere metalurgus est esse creator, qui cum fundamentis nostri mundi operatur. Hoc vocatio, quod non solum scientias et artus, sed et character specialis, animam specialis, aptam ad sustinendum calor, turbae, et ritum magnorum fabrilorum. Ignis, qui nomen civitatis dedit Historia metalurgiae vetus est sicut mundus. Ab his temporibus, cum homines primum cuprum ex rudo extraxerunt, novam aetatem coeperunt — aetatem metallorum. Bronza, ferrum, ferrum acernum — celeriter omnis materia mutationem de bello, aedificatione, arte efficit. Fecundator vetere non solum artificer fuit — erat magus et sacerdos, quia tenet secretum petri in metallum solidum et lustrum convertendi. Et hodie hunc magnum sensum non amittit. Cum metallurgus in oculus fornacis aspectat, non solum massam fundentem videt, sed substantiam viventem, spirans, quae respectum et treatmentum accuratum necessitatur. Metalurgia est fundamentum totius nostrae civilisatiōnis. Sine ferrum acernum non erant viae ferratae, aedificia altissima, automobilia, velis spatia. Omnis rerum, quae nos circumdat, de metalurgo debitatur. Et hoc sensus societatis ad universum aedificationem mundi — una ex causis est, pro quibus homines vitam suam huius professionis dedicant. Scintuntur, quod labor eorum non inanem est, sed perpetuat saecula, in pontibus, quibus nepotes ambulant, in machinis, quibus in futurum ferent. Quis est metalurgus modernus? Metalurgus modernus non est solum vir musculosus cum vadius ad fornacem, licet et sic est. Hoc est tota genus professionum: domusarius, qui processum funditionis chalybis in forno domo ductat; ferrum acernum, qui converter aut fornacem electricam regit ... Read more