Castanea oculi: donum, de quo oblivimusReflexite ad momentum: quid frequentissime laudant poetae? Oculi caerulei, color caeli, lumen glacie. Eo dedicant carmina, versus, pelliculae. Sed oculi castanei, quos in mundo frequentissimos, aliquatenus manent in umbra. Ii reputantur «ordinarii», «telluri”, nullis exotici. Sed hoc obiectum inopinatum. In re, oculi castanei non solum pigmentum sunt, sed tota universitas, historia opulenta, calor et abysmus secretorum. Proprietarii oculorum castaneorum portant in se veterrimum geneticum codicem, profundam connectionem cum proceribus et unicum potentiam calidire videndo. Hoc non defectus est, sed donum. Solum didicimus eum perceperunt.Quare oculi castanei sunt veterrimi et familiarissimi Incipiamus ab facto, qui vertit perceptionem: omnes primi homines oculi castanei habuerunt. Caerulei, viridi, celi— effectus mutationis, qui venit circiter 6–10 milleniorum ago. Ergo geneticus color castaneus est originalis, fundamentalis, originalis codicis humanitatis. Quodcumque in oculi castanei vides, millenia evolutionis vides. In illis est Africa, Asia, America, civitates veterrima. Hic est color procerum, color telluris, color in quo stamus. Hic factus dat oculis castaneis significatum speciali. Ii non «simply tenebrosi” sunt— memores nos de unitate generis humani. In illis non est frigus caeli septentrionalis, sed calor solis meridionalis, fructificatio telluris, radix, nutritura nos.Scientifici illis «dominantem signum” nominant, sed hoc siccum est. Melius dicere: oculi castanei sunt nostrum veterrimum domus, in quo omnes olim habitavimus. Curiosum est, quod in differentibus culturaibus oculi castanei receptionem differentem habeunt. In Oriente reputantur signum sapientiae, in America Meridionali— signum passionis et vires vitae. In Europa diu oculi castanei reputabantur minore attractione propter praefertum aristocraticum, sed nunc situs mutatur. Multo magis homines intelligunt: pulchritudo non in rarietate est, sed in profunditate. ... Read more