Infantilis — hoc non est simpliciter "non volo maturare". Hoc est comportamentum, quo hominem physice maturum, sed psychologice infantem remanet. Hoc non potest responsabilitatem assumere, voluptates procrastinare, frustrationem sustinere. In familia, sicus partner vel parentes gravissimum onus fit. Infantiles homines saepe amabile sunt, spontanei, sed sua spontaneitas domesticum et fiduciam destructit. In his articulo, de signis infantilitatis, causis apparitionis et de modo eam superare, si ipse infantilis es aut cum talia persona vivis, discurriamus. Signa infantilis personalitatis Infantilis homo timet decisiones accipere: ab electione pulvini lavandi usque ad mutationem occupationis. Responsabilitatem transferit ad alios ("melius tu scis", "solve ipse"). Non potest budgetum planificare: pecunias in ludia et voluptates consumit, postea computa. Conflita evitatur, sed infantili modo offenditur — mutis, capriciosis, histericis. Unus die vivit, non constituit plana longae duratae (de infantibus, hypothecis, senectute). Perpetuum attentionem et admirationem petit, sicut infantem. De salute non curat (visitas medicas omitteret, dentes non curat). Peculiaris, spontaneus, interdum curiosus brevi tempore, sed in vita familiari in caos convertuntur. Causae infantilitatis Infantilis non de nihilo nascitur. Saepe radices in infanzia sunt: hyperopia ("mamma omnia decidet"), cum infantem non permittuntur autonomia, a difficultatibus circumsidet. Aut vice versa, frigus et-violentia — infantilitas in protectionem convertitur: "non adultus ero, quia adulti dolent". Influentia culture consumptionis: publicitas aeternam juventutem promittit, "omnia de vita accipe". In conditionibus oeconomica, ubi hypotheca inaccessibilis est, et pensio spectabilis, maturare non necessarium est. Alti psychologus infantilitatem cum traumatismo affectivo coniungunt: hominem timens propinquitatem, sed et solitudinem, ita in positione infantili "da da" adherit. Infantilitas in relationibus: part ... Read more