Infantilis et narcissismus. Duo concepta, quae saepe confunduntur, sed saepius simul iterantur. Infantilis homo est "perpetuus puer", qui responsabilitatem non volit accipere. Narcissus est "adultus cum corona in capite", qui admirationem petere volit. Sed si attentius spectatur, sunt multa communia: egocentricitas, ineptitia ad empathiam, humilis tolerantia frustrationis. Magis, infantilis potest esse masca pro narcissismo, et narcissismus saepius a infantilitate sustinetur. In his articulo explicabimus quid similia sint, quid differentia sint, et quid facere si in se aut proximo his characteribus inventum est. Quid sit infantilis adultus? Infantilis est conservatio in psyche adulto characterum infantium. Non est diagnose, sed characteristicum personalitatis. Manifestatur in non desitionibus accipere, transferendo responsabilitatem, petendo "parentem" (socium, ducem, statum), qui omnia disponet. Infantilis homo vivit die uno, non potest planare, facile succedit desideriis solum. Potest esse obnoxius, spontaneus, sed sua spontaneitas celeriter laesit. In situ crisis, in stupefacio vel histericis cadit, vice actu. Non amat, cum eum "educant", sed ipse semper dolens et lamentans est. Exemplum: vir 35 annorum, qui cum matre vivit, laborat curricula, et omnes pecunias liberae in ludos consumit. Aut femina, qui omnia quaestiones domesticas socium transferit, et se fatigue loquitur. Quid sit narcissismus adultus? Narcissismus est characteristicum personalitatis (in forma extremo — disturbare), characterizans magnam sententiam proprii sui momenti, necessitatem in perpetuo admiratione et absentiia empathiae. Dissimilis infantili, narcissus potest esse magnus successus, celeris, et etiam laborogolus. Sed successus eius non est finis in se, sed modus ad admirationem petendam. Narcissus non patitur criticam, devaluat alios, vengatur pro vulnerato amor proprio. Non potest ad sinceram propinquitatem pervadere, usat alios ut medicamentum pro augmentatione proprii aestimatis ... Read more