Petrus de Coubertin et eius "religio Olympica": philosophia laica cultus Introducere: a sportu ad sacrum Conceptus "religio Olympica", propositus a barono Petro de Coubertino (1863-1937), est elementus clavium, sed paradoxalis, eius philosophiae renaissance Ludi. Non erat metaphora. Coubertin conscienter usus terminologia religiosa et formis rituales ad creationem novi, laici in contentu, sed sacri in formâ cultus, ad coalescere humanitatem circa ideales perfectionis corporalis et spiritualis. Doctrina eius est synthesis humanismi positivistici saeculi XIX, neopaganismi Graecitatis et peculiaris theologiae civilis. Genesis ideæ: crisis traditionis et quaestus novæ fidei Educationus in familia aristocratica catholica, Coubertin patuit profundum crasium philosophicum, coniunctum cum victu Franciæ in bello Franco-Prussico (1870-71) et sensu decadentiae fundamentorum spiritualium societatis. Viderat in modernitate vacuum fidei, quem, secundum opinionem eius, oportuit implere. Sportus, et in speciali suo imaginarius Graecus idealizatus, factus est illi instrumentum creationis novæ laici "ecclesiae". Analyzans agellam Spartaniam et gymnase Atheniense, vidit in eis non solum institutiones sportivæ, sed instituta educationis spiritualis et civilis. Itinere eius in 1894 in Civitates Foederatas, ubi studuit systemam educationis corporalis, et in Angliam, ubi dominabat ideologia "Christianitatis muscularis" (muscular Christianity), definitivus fuit in eum de missione messianica sportus. Doctrinae et ritus novæ "fidei" "Religio Olympica" Couberteni habuit omnes attributa cultus traditionalis: Doctrinae (principia): Summis virtutibus proclamabantur non victus, sed participatio; non triumphus, sed certamen; non resultatus, sed perfectio sibi. Credo "Citius, Altius, Fortius" ("Celerius, Altior, Fortior") fuit non solum slogan certaminis, sed formula spiritualem growthum. Maxima morum norma factum est comportamentum chivalericum, honesta ludus (fair play) sicut modernus analogus co ... Read more