Philosophia in plate: libros, qui mutantur spectum in cibo Cum sedimus ad mensam, seldenum putamus de his, quae omne frumentum portat non solum gustum et calories, sed etiam totam historiam, ethicam, aestheticam et etiam metaphysicam. Cibus non est solum combustibilis. Est speculum nostrae culture, nostrae identitatis et nostrarum valorum. Et sunt libros, qui nos adiuvant videre hunc speculum. Hi sunt libros philosophicis de cibo. Non dant recipes, sed docent nos intelligere, quod et quomodo edimus et cur hoc sic importatur. In his articulo navigabimus per maximos philosophicis tractatus de gastronomia — ab classicis saeculi XIX usque ad modernas bestselleros. Nascit gastrosofiae: cum philosophia convenit cum coquinarum arte Verbum «gastrosofiae» (a Graeco «gaster» — ventriculus et «sophia» — sapientia) sonat quasi jocundum, sed de facto est terminus gravis, qui primum introductus est a Germano philosopho Carolo Friderico von Rumore. Anno 1822, ipse editit liber «Spiritus artis coquinariae» — tractatum, quo coniunxit philosophiam et gastronomiam. Rumor, inspiratus Platonem, Kantem et Schellingum, affirmavit, quod coquere cibus non est solum ars, sed expressio spiritus creativus. Primum in philosophia Occidentali formavit systemam artem coquinariae et fecit coquendam cibus directum objectum aestheticae. Pro Rumore bonus coquarius est artista, bonus mensa est opus artis, quod necessitatem non solum artis, sed et philosophicam considerationem requirit. Sed vere classicus gastrosofiae factus est Franciscus Iohannes Antelmus Bria-Savarern. Liber eius «Physiologia gustus», editus anno 1825, usque adhuc consideratur principalis philosophicis opus de cibo. Bria-Savarern fuit iuris consultus, politicus et gourmand, et creavit librum, quo coniunxit scientiam, artem et philosophiam. Scripsit de digestione, de dietis, de quo modo cibus influat animo et character, et formavit famosanam sententiam: «Dixi mihi, quod es, et ego tibi dabo, qui es». Hic liber factus est biblia p ... Read more