«Parvula Dorrit» Caroli Dickens: officium morale in tenacibus superbiae socialis Romanum Caroli Dickens «Parvula Dorrit» (1855–1857) est intricata exploratio litteraria nexus inter verum officium morale et vitia socialia – superbiam, vanitatem et praeiudicia. Dickens considerat quomodo instituta socialia et ambitio personalis corrumpant fundamentalia imperata ethica, creantes systema hypocrisis universalis. Duae carceres: socialis et interior «Parvula Dorrit» est unus ex tristissimis et socialiter acutis romanis Dickens. Metaphora centralis est carcer Marshalsea, ubi familia Dorrit propter debita detinetur. Tamen carcer hic non solum physicus est. Significat universalem captivitatem intra duras condiciones, rationes pecuniarias et praeiudicia socialia Angliae Victorianae. Pariter operatur «Ministerium Circumstantiarum» – bureaucraticum infernum, ubi negotia sub inanibus processibus sepulta sunt. Haec duo instituta illustrant duas species superbiae: privatum (fundatum in pecunia et origine) et publicum (fundatum in potestate et irresponsabilitate). Factum interessante: Dickens, cuius pater olim poenas in carcere debitorum sustinuit, bene noverat humiliantem vitam huiusmodi. Imaginando Willelmum Dorrit, ostendit quomodo dedecus in mania magnitudinis transmutari possit. Distortio officii: a vero ad ostentativum Verum officium morale in romano incarnat Amy (Parvula) Dorrit. Officium eius est amor inconditus et cura patris et sororis, conservatio dignitatis humanae in humiliantibus circumstantiis. Hoc officium tacite expleat, sine praemii spe, innixum internae honestati. Hoc officium organicum opponitur artificioso, societate imposito. Officium ut vanitas (familia Dorrit). Postquam divitias adepti sunt, Willelmus Dorrit et filii maiores, Fanny et Tip, statim codicem superbiae aristocraticae interiorizant. Officium eorum nunc est occultare praeteritum, contemnere socios carcerei et ostentare luxum apparentem. Fiunt servi praeiudiciorum, quos olim oderant. Officium erga fa ... Read more