Latinae hibernationis animalium characteristicae: ab physiologica ad metabolica mirabilia adaptatio Hibernatio (hibernatio) non est solum longus somnus, sed complexa et radicanda strategia vitae, quae una ex maximis physiologis statibus in regno animalium est. Hic profundum regulatum statum functiarum vitae inhibitionem, per quam perire in periodum paupertatis cibii et temperatitudinis minimis consumptionibus energiae permittit. Studium eius in prius lineis biomedicinae est, quia aperit prospectus pro cryobiologia, cosmo-medicina et curatuptione statuum criticorum in homine. 1. Principes physiologici paramentes hibernationis. Principalis vis hibernationis est reductionem consumptionis energiae 85-99% in comparatione statui vigilando. Hoc per cardinali restructuram operationis totius organismi adimpletur: Metabolismus: Rapiditas metabolismi cadit ad 2-5% a normae. Fontes energiae non sunt glucosa, sed acida grasa, reservata in bruna et alba adiposa tissue. Tissue adiposa bruna, repleta mitochondriis, est specialis pro nondigestivo thermogenesi in reversione. Temperatura corporis: Tempus corporis veri hibernatorum (exempli gratia, suslices, sursae, erici, volitantes mus) cadit ad valores propivos tempus ambientis (To), saepe ad +1…+5°C, et in aliquibus speciebus usque ad 0°C et inferius (arcticus suslicus potest portare To ad -2.9°C). Hoc statum dicitur heterothermia. Respiratione et pulsatione cordis: Frequentia pulsationum cordis sursae cadit ab 100-200 ad 3-5 pulsationes in minuta. Respiratione fit rara et inconstans: intervallo inter inspirationes (apnoe) potest durare ab minutis ad horam et plus. Sistema nervosum: Despite profundum depressionem, cerebrum servat capaciam regendi statum et initandi periodicos reversiones — breves episodis reditionis ad eutermiam (temperatura corporis normali) omnibus 1-3 hebdomadis. Causae huius reversionum usque ad finem non sunt clarae (probabile necessitas restitutio homeostasis, activation immunis systema), et ipsi consumptionu ... Read more