“Panum nostrum quotidianum da nobis hodie”. Hoc verbum scit quislibet, qui aliquando orationem “Pater noster” audierit. Sed an meditavistis illam? Cur panem, cur quotidianum, cur hodie? In quattuor verbis — tota philosophia, quae移动t animos theologorum, philologorum et simplicium fidelium hominum per duo millenia. In his articulo conatur elucidare quid stat post petitionem de pane, et cur illa usque adhuc est actualis. Verbum, quod non translatum est Incipiamus ab principalissima enigma. In Graeco originali orationis, scripta in Evangelio Matthaei, usatur verbum “epiousios” (ἐπιούσιος). Hoc verbum est unicum. Non invenitur amplius in tota vetere Graeco litteratura, nisi in his oratione. Doctores usque adhuc contendunt, quid significet. Literatim potest dividi in duo partes: “epi” (super, superius) et “ousia” (essentia, esse). Fit “ultraessentiellus” vel “necesse pro essentia”. In traditione Latina eius translatum est ut “quotidianus” — quotidianus. Et in Slavo et Russico — “nasushnyi”. Id est, qui necessarius est pro vita, pro die. Sed sunt et alia interpretationes: aliqui patres et magistri Ecclesiae (ut exemplum, Origenes) putant, quod de pane spiritualem, de Verbo Dei, agitur. Et quid significet “epiousios” — panem, qui super ordinariam materialitatem est. Ita quod jam in lege translationis invenimus duplicitatem. Panem physicum: petition pro necessariissimo Primus et clarissimus stratum est simpliciter cibus. In vetere mundo, specialiter inter rusticos et pauperes, panem fuit fundamentum vitae. Granum, farina, coctio — non sunt solum producta, sed supervivencia. Iesus, pronuntians his orationem, habuit in mente panem literalis, quem oportet coquere hodie, ne mori de fame. In his est profunditas simplicitatis: non petas opulentiorem, non petas provisiones pro anno, non petas auro — petas panem pro die. Hoc humiliat superbia. Homo, qui petat panem pro die, recognoscit, quod non est omnipotens, quod est dependens ab Deo et a terra. Simultaneo est protection a cupi ... Read more