Paidéia et eius potentia hodie Terminus «paidéia» (παιδεία), centralis in cultura Graeca vetus, non habet equivalentem in linguis modernis. Non est solum "educatione", "instructione" aut "paedagogia", sed processus integralis formationis hominis idealis et civis – harmonica evolutione corporis, intellectus et animae secundum auctoritates ethicas et aestheticas superioras. Gratias operibus philologi Germanici Werneri Iegeri ("Paidéia. Formationis Graeci vetusti", 1934), conceptum resuscitatum est in saeculo XX ut responsus in crisi humanismo. Hodie, in conditionibus novis socialibus et technologisicis invocationibus, paidéia iterum recuperat actuationem ut potentia philosophica fundamentum pro renovatione educationis. Essentia paidéiae Graecae vetustatis: ab Homericis aristoi ad civem Athenensem In origine, in æra Homericâ, ideal erat aristos – "melior" miles, distinctus virtute (arête), vi corporali et eloquentia. Tamen cum natiō polis (civitatis statalis) V-IV saeculis a.C.n. usque ad n.æ., paidéia fit projectus civilis. eius finis fit formationis kalokagathias – unitatis bonitatis internae (agathos) et perfectionis externae (kalos). Nota mirabilis: in Athenis existebat institutum ephébiae – biennalis servitutis statalis pro iuvenibus 18-20 annorum, coniungentis preparationem militarem intensam cum lectionibus rhetoricæ, philosophiæ et iuris civitatis, quod fuit embodiment ideae formationis integralis. Stellae classicae paidéiae erant: Gymnastica – cura corporis. Musicalia artes (muse) – studium poesis, musicæ, grammaticæ, rhetoricæ, philosophiæ pro evolutione animae et intellectus. Philosophia (apud Platonem et Aristotelem) – sicut gradus supremus, ducens ad cognitionem veritatis, boni et iustitiae. Iegere et "Tertius humanismus": paidéia ut responsus in crisi saeculi XX Werner Iegere, observans disgregatio valorum humanisticorum in Europa inter bellum, vidit in paidéia non archaeologum relictem, sed vivam modelum culturali. Proponuit projectum "tertius humanismus ... Read more