Montes et salus hominis: adaptatio, therapeia et risici Effectus montis in salutem hominis est phaenomenon complexus et ambiguum, situm in margine physiologiae, ecologiae et medicinae. Determinatur duo factoribus principalibus: hypoxygenia (reducens pressurum parziale oxygenii cum altitudine) et speciali complexu conditionum naturalium (insolatio, puritas aëris, topographia). Effectus potest esse sive therapeuticus, sive pathologicus, secundum altitudinem, tempum expositionis et characteres individuales organismi. Physiologica adaptatio ad altitudinem: ab stressu acuto ad acclimatisationem Ad altitudinem ascendens corpus in adversitatem incidunt: contentio oxygenii in aere descendit, cum proportione per centum oxygenii restituatur constanti (~21%). Responsus corporis per varias gradus transiunt: Reactio acuta (prima hora–diem): Tachycardia (hyperventilatio) et pulsationum cordis ad compensandum hypoxygeniam. Hoc potest cum symptomis morbi montani acuti (MGA): malo capitis, nausea, insomnia, debilitate. Acclimatisation (diurnis–sphaeris): Includit complexum adaptationum longae duratae: Augmentatio productus erythropoetina renibus → augmentatio productus erythrocytorum et leveli hemoglobinii pro meliore portabilitate oxygenii (polycythaemia). Augmentatio densitatis capillariorum in tissue. Modificationes cellulari: augmentatio numeri mitochondriorum et enzymorum participantium in respiratio aëreosa. Augmentatio capacitis vitalis pulmonum. Notitia mirabilis: Populi, saecula in altitudine alta viventes (Tibetani, Quechua, Sherpa), habent adaptationes geneticas unicas. Apud Tibetanos, exempli gratia, inventus est variant gennae EPAS1, qui regulat reactionem ad hypoxygeniam, prohibens augmentum excesivum leveli hemoglobinii et reducens riscum complicationum cum viscositate sanguinis augmentata. Potentialis utilis pro salute: climatotherapia et hypoxicum training Altitudine moderata (800–2500 metra super aequore) cum conditione correcta acclimatisationis potest efficaciter ... Read more