Mortus et metus pro futuro sicut umbra semper adhaerens. Poteat esse levis, quasi invisibilis, aut caput opprimere, destruentes viam et voluntatem agendi. Futurum territ incertitudine. Nescimus quid erit de occupatione, salute, propinquis, mundo. Metus est non congenitus peccatum, sed pars nostra psychologiae, vocata ad protectorem a periculis. Sed cum fit obsedens, principium vitae destructum. Quomodo illud tractari? Cur metus futurum? Metus est reactio ad incertitudinem. Cerebrum nostrum non patitur vacua, quaerit eis implendos, sed saepissime implentur scena negativa. Hoc est mechanismus evolutionis: «melius praevaleat quam non notare periculum». In mundo hodierno pericula mutata sunt: vice felinorum sabellicium — dimissa, probationes, crediti, solitudinem. Sed mechanismus manet idem. Non possumus futurum praevidere, sed eum imaginare, et saepissime imaginamus malum. Ad hoc additur influentia novitatum, quae plerumque calamitates continent. Non notamus, quod, exempli gratia, duratio vitae crescit, criminalitas cadit, vaccina functionant. Fixamur in periculis. Ita fit metus chronicus — statum, ubi metus fit fundus quotidianitatis. Quid periculosum est metus chronicus? Cum metus sit perpetuus, illud non est utilis. Non mobilis, sed paralisat. Non sumus capaces decisionum, propter metum consequentiarum. Postponimus res, quia «semper est male». Perdimus somnum, appetitum, laetitiam. Physice metus manifestatur ut tensio musculorum, tachycardia, cefalea. Psychologicamente — sensus impotentiae et apathia. Homo evitat omnem incertitudinem, ergo omnem opportunitatem pro progressionis. Metus non dat planum construi, occupationem mutare, relationes coepere, itinera. Ita mundum contractum ad parvum cellam sicuram. Propter hoc oportet illud pugnare — non ut dispareat, sed ut illud nos non regat. Quid facere nunc? Primum et maximum — discriminare veritates a fantasiis. Scribere in charta: quid specificum vos metuunt? Metisis de occupatione? Bene. Quae sunt realia praesup ... Read more