Lingua franca: phaenomen linguae intermediae in historia et praesentia Introducere: Necessitas communicativa sicut motor evolutionis linguisticae Lingua franca (a Italico "lingua franca" — "lingua Francorum", ubi "Francorum" significavit omnes Europaeos occidentales) est lingua vel dialectus, systematicus usus in communicatione inter homines, pro quibus non est lingua naturalis. Non est simplicis mixtura linguarum, sed instrumentum functionalis, emergens in zonis contactuum intensorum: commercio, diplomacia, scientia, religione, administratione imperiorum multiethnica. Studium eius situm est in confinio sociolinguisticae, historiae et anthropologiae, et demonstrat, ut necessitates communicativas generant novas systemata linguistica. Typi historici: ab imperiis antiquis ad Mediaevalia Lingua Academica (XXIII–VII saeculo a.C.n.): In Antiqua Mesopotamia lingua Academica (Semitica) facta est lingua administrationis et diplomaciae internationalis, exsulans Sumericam. Tabulae ceramicae cum epistulis in Academica inventae in archivio Amanensi (Aegyptus) et Hattusae (capitalis Hittitum), attestant eius rolem diploematici koine in Oriente Proximo. Koine (ἡ κοινὴ διάλεκτος) — "diploma communis" (IV saeculo a.C.n. — IV saeculo n. n.): Emergens de dialecto Attico Graeco post victorias Alexandri Macedonici. Facta est lingua mundi Hellenistici ab Sicilia usque ad Indiam, coniuncta scientia (opera Archimedi), litteratura (Septuaginta — version Vetustae testamenti) et Christianismo praeclaro (Novum testamentum scriptum est in Koine). Lingua Latina: Exemplum classicum linguae francae imperialis et post-imperialis. Post cadentem Imperium Romanum Occidentale, lingua Latina mansit lingua ecclesiae, scientiae, educationis et iuris internationalis in Europa usque ad saeculum XVIII. Fuit non lingua loquitiva, sed scripta et ritus codex, accessibilis elite. Lingua franca classicorum Mediterranei Propriae "linguae francae" (aut "sabir") est pidgin, conlapsus in Oriente Mediterraneo ... Read more