Limines communicationis hominis et canis: intergenericus dialogus et eius fines Interactio hominis et canis est unum ex vetustissimis et successissimis exemplis intergenerici communicationis. Tamen hoc communicatio non in uno semiotico spatium accidit, sed in margine duarum differentium "linguarum": humanae, fundatae in complexa systemate symbolico, et caninae, supponens directum commercium signorum de statu et intentionibus. Comprehensio et respectus finium huius dialogi — clavis ad relationes harmonicas, fundatas non in anthropomorphismu (humanizatione), sed in biopsychicae compatibilitate. 1. Semioticae fines: quod possumus et quod non possumus transferre Communicatio cum cani per modum limitato, sed effectivo, quod includit varias modalitates accidit: Componentes verbalis (humanus): Canes non intelligunt linguam humanam in significatione linguistica, sed excelleunt in associativo discendo. Eorum memoriae est memorare sonum circumscriptum imperii (phonemes) et coniungere eas actibus vel objectis specificis ("lupus" → pugnatio). Investigatio demonstrat, quod canes aliqui (ut exemplum, border collie Ricco aut Chaser) memorare possunt usque ad 1000 vocabulorum nominum ludorum, demonstrans comprehendendum referentiale prope comprehendendum parvuli infantis. Tamen conceptus abstracti, complexae constructiones syntacticas et metaphoras illis inaccessibiles sunt. Componentes nonverbalis (communis, sed diverso interpretato): Canalis principalis. Homo usat: Signa gestorum: Signum indicativum canis intuitivum intelligit, melius quam simia hominoides. Hoc est effectus coevolutivus. Positio corporis et motus: Motus abrupti, lati potest apprehendere ut hostiles; quieti, fluendi — ut amicabilis. Visus: Visus directus longus "oculus in oculus" in mundo cani — provocatio, pro homine — signum attentionis. Tamen visus mollis, fluctuans et communis evitamentum — pars ritus reconciliationis. Contactus tactili: Pascitio, rigitio — potentissimus stimulus positivus, sed tan ... Read more