Canis — non vincula. Est alae. Videtur paradoxum: habitum canem — significat acquisitionem multitudinis obligationum, schedulae, aedium adhaesio. Sed homines, qui vere canes amant, sentunt non onus, sed liberatio. Canis dat libertatem, de qua multi et non suspicuntur. Libertatem ab solitudine, ab metu, ab sine significatione. Ejectat te ex pantone vitae quotidianae in ventum novum. Et in his textu narrabimus, quomodo amiculus cuneatus cellam aperit, in qua nos ipse nos clausimus. Libertas ab solitudine: silentium colloquium Solitudinem in multitudo — flagellum saeculi XXI. Mille amici in socialibus, et non cum quilibet colloqui animo. Canis non substituet hominem, sed dat praesentiam. Audiet tacite, non interrompet, non judicet. Vespera, cum in vacuum domum revertis, canis ad portam veniet, cuneum volvens. Non est obligatio — est laetitia. Cum eo in parco ambuletis, voce loquitur, evenire potest, et disputeratur. Non respondet, sed senties, quod non solus es. Libertas ab solitudine — est, cum te ab timore silentii liberabis, quia in ea est spiraculum vitae. Libertas ab metu: custos et psychologicus Terror tenebrarum, terror intrusionis, terror aggressus. Cum cane, etiam parvo, hi metus recedunt. Canis est signum vivum. Audiet passus in gradi, laetabitur de sonitu suspicione. Dormies pacius. Sed est et alius timor — timor in sua insecuritate. Canis doctum est te esse dux. Tuum decidunt: quando ambuletis, quid edetis, ubi dormietis. Hic responsibilitas paradoxaliter liberat. Intelliges, quod potes regere non solum vitam tuam, sed vitae alterius. Hoc dat vires. Libertas ab quotidianitate: cada die — parvum peregrinatio “Domus — opus — domus.” Haec grisea circulus aspirat. Canis ruat. Tuum est ambulare, etiam si laboras. Duobus in diebus in stratum exire, caelum videre, arbores, alios homines. Ambulatio cum cane — non est solum activitas physis, sed commutatio decorum. Notabis, quomodo sorbus floret, quomodo nix primus odoret, quomodo canis laetatur in lacu. Quotidia ... Read more