Exempla duces, qui finiverunt bellum et conflictus armatos: diplomacia, charisma et contextus historicus Introducere: Finis belli ut ars politica Finire bellum est taska, quae saepe est difficilius quam initiare. Necesse est ab duce unicum coniunctum qualitates: prospectus strategicus, flessibilitas diplomatica, voluntas politica, et aliquando voluntas adversari publicae sententiae vel suis sociis. In historia, videmus diversas models: ab victoribus, misericordes victis, usque ad politicos, qui praeventerunt escalationem, et pacificatores, qui agunt ab externo. Suus successus semper fuit causatus non solum ab effortibus personalibus, sed et a benevolentia constellationibus historicarum conditionum. 1. Caesar et politica Clementia: misericordia ut instrumentum consolidationis Post victum in bello civili (49–45 a.C.n.) contra Pompeianos, Gaius Iulius Caesar, conscienter recusavit traditionalem Romanam praxin proscriptionum (catalogorum caedendorum). In loco istius, proclamavit politicam clementiae (misericordiae) – systematica remissionis inimicorum. Non punit pugnatores captivos, sicut Marcus Junius Brutus et Gaius Cassius Longinus (quod postea valuit illi vitam), sed multi restituit in senatum. Haec strategia, non sine calculo politicorum, erat directa ad finem cyclici vendettae et unitationem elitarum divisae respublicae. Quamvis pax sit brevis, Caesar demonstravit, quod victo non esse necessarium est tota, sed potest esse fundamentum pacis. 2. Knesset et Anwar Sadat: pax per directum recognitio Clarissimus exemplum saeculi vicensimi est visitus presidentis Aegypti Anvari Sadati in Ierusalem anno 1977. Post quattuor bellum Aegyptio-Israeliticum devastantia, Sadat fecit iacturam praeceditrix, recognoscens ius Israelis ad existentiam et loquentur in Knessete. Hic est actus magnae virtutis personalis et politicae, rupturus decades inimicitiae. Actiones eius motivatae erant pragmatismo (crisis oeconomicus in Aegypto, abdicatio a Sovietica), sed requivit charismatis, ut ... Read more