Calendae festum anni novi in Europa: a calendariis Iulianis ad unum principium Gregorianum Introducere: Annum novum productum reformationis calendarii et voluntatis politicorum Data festum anni novi 1 Ianuarii in Europa — non naturalis aut vetus phaenomenon, sed resultas evolutionis longae et contradictoriae systematum calendariorum, institutionum religiosarum et decretorum statalium. Affirmatio huius datae ut limen universalis refert victoriam traditionis administrativae Romanae-Iulianae super cycli agrarios et religiosos, postea triumphum statalitatis laicalis super regulamentum ecclesiasticum. Hoc processus occupavit plusquam ducentum annos et consummatum est cum acceptatione globali calendarii Gregoriani. Origines antiquae: calendarii Romani et reformatio Iuliana Antiquus Roma: In principio annus Romanus coepit 1 Martii, quod testimonium nomenclatura mensium: September (septemdecim), October (octavus) et cetera. Mutatio datae in 1 Ianuarii facta est anno 153 a.C.n., quod non erat cum astronomia aut agro, sed necessitate administrativa. In die his nova consules Romani — magistri electi supremi — in officium veniebant. Ita novum annum factum est actum politicum-administrativum, signum initii anni civilis. Reformatio Iulii Caesaris (46 a.C.n.): Introducere calendarii Iuliani confirmavit 1 Ianuarii ut initium anni. Hic calendarius, fundatus in cycli sole, fuit instrumentum rationabilis imperii administrandi. Tamen cum diffundendo Christianismo, haec data in conflictum intravit cum novis paradigmatibus religiosis. Medii aevi: caos et conflictus religiosus Ecclesia Christiana, specialiter in Occidente, cum suspicione se habuit ad 1 Ianuarii ut festum paganicum, coniunctum nomen Jani bifrons — deo initiorum. Ecclesia proponerat datae alternativas, sacrali significatio: 25 Martii (Annuntiatio): Festum conceptus Christi, popularum in multis regionibus Italiae (佛罗伦蒂ански стиль) et Angliae (usque in 1752). Annum coepit cum momento incarnatio Dei. 25 Decembris (Nativitas Ch ... Read more