Inclusio in societate contemporanea: ab adaptatione ambientis ad transformationem normae Introducere: evolutionis conceptus — ab integratione ad inclusio Inclusio in discursu scientifico et sociali moderni non est iam synonymum simplicis praesentiae "aliorum" in medio communis. Hic est conceptus, qui postulat restructuram systematicam institutorum socialium, rerum et normarum culturalium, ut omnibus hominibus aequas opportunitates participationis et realizationis securantur, sive cum characteristicis, limitationibus vel statu sociali. Si integrationem comprehendit adaptationem hominis ad existentem, inconstans systemam (ut, aedificationem pandoi ad veterrimam scholam), inclusio est transformationem ipsius systematis cum consideratione diversitatis experientiae humanae (designatio scholae, a principio accessibilis omnibus). Philosophica et iuridica fundamenta: mutation paradiigmatis Basium inclusioe servit transitu ab ratione medicae invaliditatis ad rationem socialis. Ratione medica invaliditatem comprehendit limitationes ut problemam personalis ("defectum") hominis, quod curatur vel corrigitur. Ratione sociali, elaborata movemente Britannica pro iuribus invalidorum in 1970-annis, affirmat: invaliditas non creatur a statu sanitatis, sed ab impedimentis (architectonicis, informativis, communicativis, relationibus), quae a societate aedificantur. Hic paradiigma in Conventu Nationum Unitarum de iuribus invalidorum (anno 2006) institutum est, quod primus documentum internationalis inclusioem ut iure et obligatione statuum confirmavit. Conventus non solum nondiscriminatio postulat, sed "accommodamentum rationabile" (reasonable accommodation) et designum universale (universal design) — creationem productorum et ambientium, a principio aptorum ad maximam circulum usatorum sine speciali adaptatione. Multidimensionalitas inclusioe: excludentibus socialibus ultra invaliditatem Comprehensio inclusioe modernae multidimensional est et comprehendit various formas exclusionis soci ... Read more