Modernis hispanus alphabetus, cognoscendus ut "abecedario" vel "alfabeto", fundatur in litterarum latinae, sed perit magnam viam transformationis, antequam acceptavit suum formam currentem. eius principalis characteristicus est magnus gradus phoneticus correspondendi, ubi singula littera, raro exceptis, transmittit unum stabilis sonum. hoc facit hispanicam orthographiam una ex logicis et simplicibus inter linguas Europaeas. modernus standard consistit ex 27 litteris, quod officialiter confirmatur in 2010 a decisione Academiae Regiae Hispanicae. Historicum exceptum: digrapha "Ch" et "Ll" Ad finem saeculi vicensimi hispanicus alphabetus officialiter inclusit duo additionalia signa, considerata in singulas litteras: "Ch" et "Ll". hi occupabant suas positiones in alphabeto post "C" et "L" respectively. hoc historicum hereditas reflectit unicum phonemae linguae, quod non habet analogum in classica latinitate. tamen in 1994 Academia Regia decedit de exclusione eorum ab alphabeto propter unificationem cum aliis systematibus internationalibus. tamen digrapha "ch" et "ll" servant statum singularum phonemarum in linguistica, et sua pronuntiatio manet inconstans. hoc mutationem causavit magnas disputationes, sed in fine acceptatur a communitate pro simplificatione ordinis alphabetici in vocabulis et documentis officialibus. Unicus elementus: littera "Ñ" Littera "Ñ" (enye) est verus symbolus hispanicus linguarum identitatis. eius origo coniuncta est cum mediaevali practica hispanicorum scriptorum, qui pro economia pergamenti et celeritate operis super litteram "N" superstructabant parvum signum, nomenatum tildam, ut significarent repetitionem huius litterae in verbis, mutatis ab latinitate. ita ex duplici "nn" in verbo "annus" (annus) paulatim formatur una littera "ñ" in verbo "año". haec littera transmittit palatalizatam sonum nasalem, qui absens est in aliis magnis linguis Europaeis. eius status unus est protegitur lege, et manet parte integrante officialis alphabeti, seque ... Read more