Pseudofelis conscientia in infantulo: sicut adulti innocentiam in onus convertunt Adulti saepe non percepunt, quantum verba, toni, etiam taciturnitas ipsa mentem infantis onus gravi creant. Infans, qui discere mundo, laetitia vitae, et se credere debet, subitum conscientiam culpabilitatis sentire coepit. Culpabilis esse existentem. Culpabilis non ad spectiones mereri. Culpabilis incommodum afficere. Hoc sensus non sponte fit — formatur pressu educatores, magistros, parentes, et circumiectos, qui, frequenter conscientiam non habeant, culpam ut instrumentum dominationis usent. Pseudofelis conscientia infantuli — non est questiona moralis, sed traumatismus psychologicalis, qui per totam vitam cum eo manere potest. Unde fit pseudofelis conscientia culpabilitatis in infantulo Fides vera fit, quando homo verum regula violavit, nocuit, vel obligatio non excuta est. Pseudofelis conscientia — est perceptione corrumpita, quando infantulus se culpabilis sentire coepit pro his, quae non sua responsabilitas sunt. Sibi culpabile aestuat pro celeri matris, pro dissensione parentum, pro ira magistri, pro quod non volit edere, pro quod sunt desideria sua. Hoc mechanismus ab adultis initur, qui infantulo transmittunt: «Si tibi expectatae non respondes, te dolorem afficis». Pressio potest manifestus esse: «Me affligis!», «Pro te, non vivere normaliter poto!». Pluris tamen occultus: suspirus exasperationis, lacrimae, taciturnitas, cum infantulus id facere coepit, quod ab eo expectabatur. Infantulus haec signa legit et conclusionem facit: «Malus sum, culpabilis sum, emendari debeat». Hoc non est eius electio — hoc est modus suum vivere in mundo, quo amor adultorum condicionalis est. Pressio potest manifestus esse: «Me affligis!», «Pro te, non vivere normaliter poto!». Pluris tamen occultus: suspirus exasperationis, lacrimae, taciturnitas, cum infantulus id facere coepit, quod ab eo expectabatur. Infantulus haec signa legit et conclusionem facit: «Malus sum, culpabilis sum, emendar ... Read more