Deontologia Laboris in Islam: Theological Fundations, Economic Principles, and Social Justice Islamica deontologia laboris constituit systemam integralen, profundus integratum in religiosum cosmovisionem. Fundatur non in idea protestantica vocatio ad salutem, sed in conceptu caliphatus (vicariatus hominis in terra) et laudatio per actionem. Labor in Islam non est solum necessitas oeconomica, sed debitus religiosus (fard), forma laudatio (‘ibada) et via ad acquisitionem divinae benedictionis (baraka). Theological-Philosophical Foundations Labor sicut laudatio (‘ibada). Prophetus Muhammad dixit: «Optimus lucrum — a labore propriis manibus». In iurisprudentia Islamica (fiqh) labor honestus aequatur jihad in via Dei (jihad parvus — pugna adversus proprios defectus et pro bono familiae). Causa laboris non est sola opulenta, sed acquisitionem Dei (rida), conservationem proprii dignitatis et independencia a beneficentia. Conceptus caliphatus (vicariatus). Homo est vicarius Dei in terra (Coran, 2:30), vocatus ad condendam mundum (‘imār al-ard). Omnis activitas constructiva (agricultura, artis, commercium, scientia) consideratur ut executionem huius commissa missionis. Labor est executionis amānā (fidei), responsibilitatis ante Deum. Quaestio rizk (propter). Rizk est omnia, quae usus est homo: pecunia, scientia, sanitas. Islam incentivat activum quaesitum ad licitum rizk (hālāl rizk). Passivitas et tunicidio vituperantur. Hadith dicit: «Quaestio licitae [sustentationis] — obligatio post [obligationem] orationis». Balans terrae et spiritus. Diversus a extremo ascetismo, Islam non requirat renuntium a terrenis beneficiis donatis a Deo, sed praeolet, ut non fiunt eorum finis. Labor debet esse aequitas cum obligationibus spiritualibus (quinque quotidianae orationes, jejunium in Ramadan). Haec idea claram expressit in ayathe Coranici: «Post orationem, discedite per terram in quaestui Dei...» (62:10). Economico-Juridical Principles Forming Labor Relations Islamica deontologia ... Read more