Epiphanium: historia festi et modernitas Introducere: signa strata unius festi Epiphanium (greg. Ὑπεφάνεια — "manifestatio", "manifestatio Dei"), vel in traditione occidentali — Epiphania, est unum ex vetustissimis Christianis festis, cuius historia et praesens practica revelant complexam theologicam evolutionem. In principio unus festus Incarnationis Dei, in cursu liturgici developmenti divisus est in plurima signa focalia, quorum principalis in Christianismo occidentali est adoratio magorum, in orientali autem Baptisma Domini (Epiphanium). Analyticus eius genesis permittit tractare, ut primitiva Ecclesia senseret et asserteret divinam Christi naturam in polemica cum haeresibus. 1. Originum: ab uno festo ad divisionem signorum Historica testimoniana indicant, quod in saeculo II–III orientales Christianae communitates (primaquam omnem, in Aegypto et Asia Minore) notabant 6 Ianuarii unus festus, qui coniungit plurima principalia eventa, in quibus, secundum opinionem suam, manifestata est divina natura Christi: Nativitas (Incarnationis). Adoration magorum (manifestatio mundo gentilium). Baptisma in Iordanis (manifestatio sicut Filii Dei, vox de caelo). Miraculum in Cana Galilaeae (manifestatio potentiae). Notabilis factus: vetustissimum directum mentionem festum 6 Ianuarii pertinet ad sectam gnostice vasilidianam (saeculo II), quod impulsit orthodoxos theologos ad plus claram doctrinalem elaborationem contentus festi in contrarium haereticis interpretationibus. Occidente autem, in ecclesia Romana, ab medio saeculi IV, influente, probabiliter, voluntate christianizandi paganus festum Natalis Solis Invicti ("Nativitas Solis Invicti"), data 25 Decembris aestabat ut dies Nativitatis. Hoc ductum significat divisionem signorum: 25 Decembris est festum historicum nati Christi secundum carnem, 6 Ianuarii autem spirituali "manifestationi" mundo, accentuando Baptisma et adoration magorum. Hoc divisum definitivum confirmatum est ad finem saeculi IV. 2. Theologicus nucleus: Bapti ... Read more