Coronatio Napoleoni in Duomo Milaneo: theatrum politicum aetate inter media Introducere: contextus historicus eventus Coronatio Napoleoni Bonapartae regem Italiam, facta die 26 Maii 1805 in Duomo Milaneo, non est sola dies gravissimus in vitae imperatoris, sed actus politico-symbolicus complexus, artificiosus scenarius pro legitimatione novae potestatis. Hic eventus, factus post sex mensibus coronatione Napoleoni imperatore Francorum in Parisi, fuit elementus gravissimus in strategia eius creationis imperii continetalis et integrationis terrarum Italicarum in orbem influentiae Francicae. Electio Milanei et eius principalis templi ut locum curationis fuit profundis ponderatis. Praparatio et electio symbolicum Milanei et Duomo Post proclamationem Napoleoni imperatore Franciae in maio 1804, Respublica Italiae, ubi ipse fuit praeses, conversa est in Regnum Italiae. Electio capitalis fuit inopiae: Romae est sedes papae, Turinum est capital Suardiae, Venetia recentius repulsus est respublica aristocratica. Milanus, fuerunt centrum illuminationis absolutismi apud Habsburgos et magnus urbanus in Italia Septentrionali, fuit compromissum ideale. Ille olimificavit potentiam oeconomicam et efficaciam administrativam, non solumcum pondere respublicano aut papalibus connotationibus. Duomo Milaneus, monumentum goticum magnificum, cuius constructio ad tempus non erat completa, electus non fortuitus. Dissimilis Notre-Dame Parisiensi, cum traditionibus regum Francorum, Duomo fuit tabula rasa ab perspective coronationum regum. Ille symbolizavit non hereditatem vetustatis regimen, sed ambitum novae, modernae monarchiae, tendens in futurum. Magnitudines eius olimificabant pro curatione spectaculi theatralis magnae. Cura cum spectaculo politico: ritus et innovatio Ipse coronatio facta est synthesus ponderatis traditionum et innovationum. Confluctus ritualis cum papatu: In Parisi papa Pius VII fuisset in coronatione Napoleoni, sed solum benedixit eum. In Milane papa absens fuit. Hoc est e ... Read more