Hispanicus et Anglicus alphabeti, cum origine Latina communis, demonstrant principia differentia in structura, phonetica et principiis orthographicis. Haec differentiae sunt causae a singulari evolutione historica linguarum singulares, quae duxit ad formationem duarum differentium systematum scripturae. Comparatio systematum istorum permittit pluremque naturam eorum intelligere et multas difficultates, quae in studio eorum emergunt, explicare. Compositio quantitativa et elementa unica Alphabeta Hispanicus modernus ex 27 litteris consistit, cum Anglicus 26 limitatur. Principia differentia est praesentia litterae "Ñ" (enye) in lingua Hispanicâ, quae historicamente ex duplici "nn" in verbis Latinis evoluta est et hodie est symbolus integrum identitatis linguisticae Hispanicae. Curiosum est, quod usque ad reformam 2010, alphabeta Hispanicus officialiter digrammata "Ch" et "Ll" ut litteras singulares inclusit, quod suam phoneticam unicitatem eminere. Alphabeta Anglicus, contra, nullas litteras additivas habet, sed activum usum digrammatum, sicut "th", "sh" et "ch", quae tamen non considerantur elementis alphabeti separatis. Principium phoneticum contra orthographiam historicam Maxima differentia consistit in principio relationis scripturae et sonitus. Alphabeta Hispanicum characterizatur magnitudine phoneticitate: singula littera, cum paucis exceptionibus, respondet sonui stabiliter. Hoc praebet predictabilitatem pronuntiandi ex scriptura verbi. Clarum exemplum est littera "V", quae in Hispanicâ pronuntatur sicut sonus fissilis [β], quasi non differentialis ab "B" in pluribus positionibus. In lingua Anglicâ dominatur principium orthographicum historicum, quo scriptura verbi saepius reflectit sonum vetustum. Una et eadem littera pluribus sonis transmittere potest, sicut in verbis "f*a*te", "c*a*t" et "f*a*ther", et combinatoria litterarum complexa sonorum absolutim imprudentia formant. Function diacriticorum signorum et litterarum mutae Scriptura Hispanicus activum usum d ... Read more