Amare est magis quam amari: neurobiologia et psychologia amoris activi Pronuntiatio, quod amare est gravior et significativius quam amari, videtur metaphora sublimis. Tamen, neurobiologia, psychologia et sociologia hodie inveniunt eius solidos fundamenta empirica. Amor activus non est simplicis affectus, sed complexus actus, qui transformat ipsum amans, efficacius influens cerebrum et corpus eius quam passivum amaturi. Neurobiologica superioritas: via rewardans et ciclus dopaminicus Quando amamus (sentimus passiones amoris, curam, empathiam), in cerebro activatur via rewardans potentissima (via mesolimbica). Tamen, differentia principalis ab simplice receptione voluptatis est character activationis. Dopaminum expectativae et curae. Investigationes per fMRI monstrant, quod in his, qui manifestant curam et amor (ut matres, spectantes photographias filiorum, vel socii, cogitantis de dilectis), activantur regiones non solum cum voluptate (nucleus adipeus), sed et cum motivatione, intentione et planificatione (area ventralis tegmenti, cortex prefrontalis). Dopaminum hic non est sicut signum "accepi recompensam", sed sicut signum "cogito dare, curare, connubium effici". Hoc processus est complexior et consumptivius cerebro, ergo et transformans. "Oxytocinum altruismum". Activa manifestationes amoris (oblationes, cura, supportus) stimulant effusionem oxytocini — "hormonum affectionis et fidei". Tamen, crucialiter, oxytocinum productum in contextu curae, mitigat activitatem amygdales (amygdalae) — centrum metus et anxietatis. Hoc significat, quod actus amoris physiologicamente mitigat metum et stressum ipsius dantis. Passivum amaturi tale effectus in propriam anxietatem non dat. Neurones speculares et empathia. Cum amamus activamente, sumus orientati ad alterum. In his processo activamente tractantur systemae neurones speculares, permitentes nobis "sentire" statum alterius. Hoc onus in rebus neuronalibus discurrit, fortificant cerebrum nostrum, augmentans neuroplasticitatem ... Read more