Pride et superbia. In primo visu, synonyma. Sed inter illa est abissus. Salubris superbia est sensus dignitatis sui, respectus sibi sine humiliando aliis. Superbia est contemnens circumstantes, certitudo superius sui. Unum exalat, alterum destructit. In his articulo discurrimus ubi est finis, cur homines superbii infelices sint et ut non confundatur superbia cum superbia. Quod est superbia Superbia est varia. Est «ego superbo filio meo» — laetitia pro victoriis alterius. Est «ego superbo labore meo» — satisfactio pro resultibus laboris sui. Est «salubris superbia» — adequare dignitas, noveri fortitudines suae. Hic superbia non impedit notare victores alienos et recognoscere errora sua. Illa dat stabilitatem: non cecidit a calumnia, sed neque exalat. Psychologi nuncupant «self-esteem» contra narcissismum. Superbia est pilus internum, qui non necessitat substantia perpetua a foris. Quod est superbia Superbia est pseudomaska protectiva. Sub his often est humilis dignitas, timor abjectionis, insecuritas. Homo superbus perpetuo comparat se cum aliis et invenit occasionem exaltari. Obescit victorias alienas, non potest laetari pro aliis, putat se unicum. Amantur phrases eius: «hoc est too simple pro me», «non potes hoc intelligere», «non necessitatis mihi auxilii tuae». Superbia repellit homines, destructit relationes, impedit carreram. Tamen homo superbus saepissime non notat suum comportamentum aut putat ipsum normam. Differentiae in comportamento Homo superbus: audit interlocutorem, non interrompt. Potest recognoscere, quod non scit responsum. Respectat opinionem alienam, even si non concordat. Non valetipontifex. Accipit laudationes cum dignitate. Homo superbus: interrompt, obescit ( «hoc omne est stulta»), non audit, expectat occasionem loqui. Valetipontifex. Laudationes recipit sicut debitas ( «nunquam, sum genialis»). Ad mensam potest de absentibus loqui, degradare peditos. Hoc comportamentum revelat eum de capite. Causae superbiae De unde venit superbi ... Read more