Corpus sacer: deus mundo religionibus docentibus de ipso curare In tumultu vitae cotidianae, saepius corpus nostrum ut something datum per se intelliguntur. Alimentamus ut satietatem desiderium, curamus cum dolor, et usum facimus donec recusat. Sed multis religionibus mundi corpus non est solum coeva externa, sed donum sacer, templum animae, instrumentum progressionis spiritualis, etiam socius in cognitione Dei. Relationem ad corpus in differentibus dogmatibus potest granditer variari, sed in uno conveniunt: corpus respectus, cura, et relatione conscientia postulat. Per carnem enim humanus ad intellectum naturae spiritualis suae venit, et despectus corporis aestimatur despectum quod a superiore datum est. Christianitas: corpus templum Spiritus Sancti In traditione Christiana corpus humanum locum peculiarem occupat. Apostolus Paulus in Epistula primae ad Corinthios scripsit: «Non scitis, quod corpora vestra sunt templum viventis in vobis Spiritus Sancti?». Haec vox est clavis ad intellectum relationis Christianae ad corpus. Non est ipsum corpus peccatum — contra opinionem communem — Christianitas corpus solum non repellit. Peccatum non in corpore est, sed in abusu suo. Propter hoc cura de corpore non est solum necessitas hygienea aut medica, sed exercitatio spiritualis. Mantentio sanitatis, moderatione in cibo, activity corporea — omnia haec considerantur partem servitii Deo. In traditione Orthodoxa specialis attentione curatur jejunio. Non solum jejuno est consideratum, sed exercitium voluntatis et disciplina corporis, quod spiritum libertatem maiorem facit. Per refugium a superfluo hominem discit dominare passionibus suis et melius vox conscientiae audiuntur. In traditione Catholica praeterea est practica mortificationis carnis, sed semper sicut medium, non sicut finis. Traditiones Christianae orientales et occidentales conveniunt in hoc, quod corpus non est carcer animae, sed socius in progressione ad Deum. Islam: corpus donum Allah In Islamo corpus humanus ... Read more