Sumus putamus, quod crisis est quod nobis impedit. Sed in re, crisis est quod nos docet. Docet ne metuamus. Aut magis — docet metuere et proficisci. Metus est potentissima affectus. Paralyzat, facit recedere, petere protectionem. Sed crisis, quem nos perceperimus ut periculum, in re est optimus exercitator ad superandum metum. Stabat nos ante electionem: manere in metu aut perire per eum. Metus et suas vultus Metus raro venit in forma pura. Occultatur sub incertitudine, laesi, apathia, ira. Dicitur 'non volo' cum in re 'metuam'. Dicitur 'non habeo tempus' cum in re 'metuam, ne valere non possim'. Crisis destruit huius vultus. Non datur nobis occultari post excusationes. Obligit nos ad faciendum confrontationem metui facie ad faciem. Et in hac confrontatione est chance — non evadere metui, sed ne esse eius servum. Crisis sicut speculum metui Crisis reflectit nostra profunda metua. Si metuimus solitudinem, crisis relationum exacerbat hunc metum. Si metuimus falli, crisis in labore extrahit hunc metum in superficiem. Non est poena. Est opportunitas videre quod regit nos. Dum metus occultatur, regit nos secreto. Cum fit visibilis, potemus electere — seipsum submettere aut superare. Superandum per acceptationem Optima modus ad superandum metum est desistere a pugnando cum eo. Pugna fortiter facit metum. Acceptatio, autem, debilitat eum. Cum dicimus: 'Si, metuam. Sed hoc me non retinebit', amputamus metui potentiam. Crisis datur nobis opportunitatem ad exercendam hanc acceptationem. Non dicitur 'non metuam'. Dicitur 'metuam, sed ago'. Hoc est fortitudo. Non in absentia metui, sed actione contra metum. Technica 'unius passus' Metus semper videtur invincibilis, cum videmus totam situationem. Sed si disiectam in parvula passus, metus fit regibilis. In crisi non possumus solvere omnia simul. Sed possumus facere unum parvum passum. Telephona, scribere, e domo exire. Omnis parvus passus est victoria super metum. Monstrat nobis, quod possumus proficisci, etiam cum in ... Read more