Pastor ut figura symbolica: ab archetypum ad soteriologiam Imago pastoris est una ex vetustissimis et maximis archetypis in historia culturae et religionis humanae. eius symbolismus derivatur ex fundamentali experientia neoliticae revolutionis, cum domesticatio animalium facta est fundamentum supervivendi. Pastor repraesentat imperium, responsabilitatem, scientiam et medietatem inter naturam saevam et communitatem humanam. Hic archetypus incorporatus est profundissime in systema religiosa, ubi transformatus est ab signo potestatis terrae ad exemplum divinae curae. Archae et antiqua orientis radix In traditione sumeriana-accadica reges et deuses saepe titulabantur "pastores populi". Exemplum, deus patronus Ur (Tamuz) fuit pastor, cuius annuus recessus in infernum symbolizabat mutationem temporum. In Aegypto vetusto pharaon fuit "bonus pastor" (sicut demonstratur in bulone regis Scorpionis, circa 3200 a.C.n.), deusque Anubis, dux animarum, depictus est cum capite lupi – animalis, coniuncti cum extremis, ubi pascunt greges. In Zoroastrismo, religione populi nomadicus, imago pastoris (frawaši) coniuncta est cum substantiis spiritualibus custodientibus. Hebraismus biblicus: formationis theologiae metaphora In Veteris Testamento pastoris metaphorica profundum theologiae evolutionem accipit. Deus Iahveh directe nuncupatur Pastorem Israel (Ps. 22:1 "Dominus – pastor meus"; Gen. 49:24). Prophetae (Ezechiel 34, Jeremias 23) usant hunc imaginem pro criticae negligentium principum ("pastorum Israel") et promissione, ut Deus ipse pascat populum suum. Ad hanc figuram David rex – iuvenis pastor, unctus in regnum (1 Regum 16) – fit exemplum principis idealis et futuris Messiae e genere eius. Notitia mirabilis: nomen urbis Bethlehem (Bait-Lechem) translatum est ut "Domus panis", quod indirecte indicat contextum pastorum et agricolae regionis, in qua natus est David et, secundum prophetiam, Messias (Mich. 5:2). Christianitas: christologica reinterpretatio In Christianitate archetypus ... Read more