De manu Dei iterum et semper in Argentina? Football in patria pontificis Francisci22 Junii 1986. Mexico. Quartus finalis campionatus mundani inter Argentinam et Angliam. Diego Maradona saltat in arenam, levat manum sinistram et cum pugno missit pallum in reticulam. Arbitri non notat infractionem. Post momentum Maradona nominabit hoc incidentem \"manu Dei\". Transit tempus, et idem gestus — manus in coelum extendens — fit symbolus non solum audaciae footballisticae, sed et totius nationis, ubi football a longa tempore coniunxit cum religione. Et in trono pontificali in Vaticano sedebat Argentinus Jorge Bergoglio, Papa Franciscus, qui in Juventute pedebat pallum in stratis Buenos Aires et ferventer pugnavit pro \"San Lorenzo\" sicut pro sua pastorali. Quomodo ergo — deus volens, fortuitum coniunctum aut simpliciter Argentinicus modus de mundo per perspectivam miraculi footballisticum videre? Idem gol: divinum mischievousPrincipium cum facto. Maradona numquam dissimulavit: manum scilicet conscienter pugnavit, sed deinde legendam invenit, qua momentum immortalis factum est. \"Hic fuit manus Dei, non mea,\" inquit post matchem. Argentini, profunda catholica natione, accepere verbum hoc cum entusiastico. In eorum interpretatione Deus vere intromittit, ut Anglicos puniat pro bello Falklandiano, quod accidit quattuor annos ante. Sacralisatio footballisticae mischievous — purus fenomenus Argentinus. In nullis aliis nationibus gol per manum non convertit in mithum nationali a levelo tanquam hoc. Si tamen consideraveris, \"manus Dei\" facta est non solum casus footballisticus, sed et gestus religiosus. Maradona elevavit pugnum, sicut sacerdos donas levat. Anglici usque hodie vocant hanc fraudem, Argentini — divinatione. Et post annos, in throno pontificali sitit homo, qui crescit cum mytho isto et ipse portat nomen Franciscus — in honorem sancti, noti pro simplicitate et amore pauperum. Ubi est ergo, fortuitum solum, quod patria \"manus Dei\" pontificem mundi dedit, qui non so ... Read more