Homo stella videt ab initio caput levato. Primo deos colavit, deinde mensuravit, deinde volavit. Artis inter his erat. Cosmos in pittura, litteratura, musica — non solum fundus. Potes est intelligere infinitum, locum in eo, metum et admirationem. Ab mythis antiquis usque ad "Dune", ab frescis usque ad installationes — de cosmos loquitur, cum verba deficiunt. In his articulo — itinera per sidera viae creativae. Antiquitas et Mediaevalitas: cosmos sicut ordo Graecis cosmos non vacuum est, sed harmonia. Platon et Aristoteles descripti sphaeras caelestes, sed et poetae non deserviunt. Hesiodus in "Theogonia" de origine luminarum narravit. Stellae viva sunt, deos. In Mediaevalitate cosmos in caelum religiosum factus est: frescos cum Christo in mando, circumdatus angelis et planetis. "Divina Commedia" Dante — itinera in tres regna, ubi cosmos — charta moralis. In arte picturae — frescos Giotto, ubi caelum iam non conditionale, sed caeruleum cum stellaribus aureis. Renaissance: cosmos hominis Copernicus, Galilei — scientia vetiam imaginem mundi vetustam disruvit, sed arte non deservit. Fレスка Raphaelis "Disputatio" terram et caelum coniungit. In Boscho in "Paradiso Terrestre" paisagia caelestis fascinat. Astronomia in pittura intrat: in pictura Vermeer "Astronom" homo caelum studit. Litteratura: "Paradisum Amatorum" Milton — bellum angelorum cosmicum, cosmologia in versibus. Renaissance monstravit, cosmos cognoscendi potest a homine, arte — socius eius. Luminarum et Romanticus: sublime et infinitum In saeculo XVIII cosmos objectum scientiae factus est. Sed romantici illi secretum restituerunt. Picturae Caspari Davidis Fridrich — homo in fronte caeli stellaris, parvus et perditus. In Turner — cyclones caelestes, praecessores abstractionis. Goethe (et poeta et scientist) de colore et lumine scripsit. "Faust" — etiam cosmos: itinera spiritus. Edgar Poe in "Eureka" universum in poema comprehendi conatur. Cosmos symbol est infiniti, quod non apprehendere ratio potest, ... Read more