Amor, salus, felicitas: cur perpetuae valores non vetustant et quid potest subsequere illis Amor, salus, felicitas. Haec tres verba humanitatem per totam suam historiam sequuntur. Desideramus illis alteri in die natalis, in nocte natalis, in partu et inveniente. Ista verba in omnibus linguis mundo sonant, et omnis eis sine translatione intelligit. Sed cur haec desideria non amittunt suam virtutem etiam in aetate technologiae, robotorum et artificialis intellectus? At aliud potest subsequere hanc saeculari triduum? Probemus sine vana, sed cum respectu ad id quod nos homines facit. Cur haec desideria non vetustant Amor, salus et felicitas non vetustant, quia ipsi tangunt fundamentales aspectus humani existentiae, quae non mutantur cum tempore. Quodcumque in mundo accidat, homo semper salutem necessitabit — in acceptatione, in propinquitate, in sensu, quod non solum est. Biologia et psychologia nostra ita constituta sunt, ut sine his non possumus plenarie existere. Salus est fundamentum, sine quo omnia aliud decidunt sensum. Sicut unus ex vetustis philosophis notavit, salus non est omnia, sed sine salute omnia nullum est. Felicitas est finis ad quem omnes conantur, licet quisque illud suo modo intelligat. Haec desideria etiam sunt universalia. Ista non dependunt a cultura, religione vel statu sociali. Ista potest sincerus desiderari et infantem, et senem, et milliardem, et hominem viventem in paupertate. Est lingua, intelligens omnibus. Ista sicut tripes, super quibus sustinetur conceptus bonae vitae. Propterea continentur in salutationibus a generatione in generationem. Ad eundem, haec concepta possessunt mirabilis profunditatem. Ista possunt esse simplex in superficie, sed continere infinitam multitudinem colorum. Amor potest esse amoris romantici, parentalis, amicitiatis, sororalis. Felicitas potest esse tranquillus et pacificus vel tumultuosus et captivans. Salus non est solum absens morborum, sed et internus harmonia, vis et tonus vitae. Hoc facit eis infinito f ... Read more