Amauri et odio simul: ambivalens como realitate neurobiologica Phenomenum experientiae amoris et odii simul ad unum objectum — non est simpliciter metaphora poetica, sed statuus complexus, sed explicabilis ab perspective scientifica. In psychologia et neurobiologia describitur termino "ambivalens" — coexistencia de affectus, affectus vel cogitationum contradictorios. Hoc non est pathologia, sed effectus frequentis structurae complexae cerebri humani et relationum socialium. Basis neurobiologica: bellum systemarum in cerebro Investigationes modernae per fMRT (functionalis magnetica resonance tomographia) monstrant, quod amor et odio adimpleant reticula neuronalia superponenda, sed parviter differentia. Amor (specialiter amoris passionis) activat regiones systematis recompensa: Regio ventralis tegmenti (VTA) et nucleus accumbens, secreta dopaminam — neurotransmissorem voluntatis, motus et eudemoniae. Insula, cum sentiente et interpretatione internarum statuum. Hippocampus, responsibilis pro formatione affectionis et memoriarum. Odio etiam adimpleat insulam et corpus striatum, sed in alio pattern. Differentia principalis — activitas in cortice loborum frontium, cum planatione actionum, evaluatione et iudicio, quod potest indicare meditationem oppositionis vel abjectionis. Paradoxum: Ambae affectus sunt intensissimi, requirunt magnas resursos cogitativas et profundus in vias neuronales cum objecto implet. Cum objectum amoris dolor faciat, systema recompensa (cum memoriam positivi supporti) et systema responsibiles pro aversione et aggressione activantur. Cerebrum tentat processare duo fluxus informationis contradictorii simul, quod experienturum est ut dolens ambivalens. Mechanismus psychologicalis: theoria affectionis et cognitivae dissonantiae Theoria affectionis (Ioannes Bowlby). Ambivalens est characteristica signum affectionis anxietatis et ambivalens (resistentis) typo affectionis, qui formatur in infanzia. Si parentes fuerunt inconstantes — ut amabiles, ita frigi ... Read more